มัทนา อธิวาสนะ

คือลูกโป่งสีหวาน...ด้ายป่านขาว

แทนเรื่องราวเธอฉันในวันเก่า

จำปล่อยมือจากด้ายบางระหว่างเรา

เหลือเพียงเงาทอดจางระหว่างใจ

จำปล่อยเธอลอยล่องสู่ท้องฟ้า

สุดสายตาคือรางวัลความฝันใฝ่

ป่านสีขาวคงเหลือเพียงเยื่อใย

สื่อความในของเราทุกคราวนั้น

หลุมความรักเคยฝังเมื่อครั้งก่อน

กลับมาย้อนเตือนใจจนไหวหวั่น

เวลาที่เรามีมันกระชั้น

มอบคำมั่นสัญญาก่อนลาไกล

อ้อมกอดนี้คือรักอันหนักแน่น

อ้อมกอดแทนคำลาใต้ฟ้าใส

อ้อมกอดมีไออุ่นละมุนละไม

อ้อมกอดสื่อหัวใจแม้ไกลตา

ความคิดถึงพันผูกดั่งลูกโป่ง

ที่เชื่อมโยงความรักอันหนักหนา

แต่ไม่อาจยื้อยุดหรือฉุดมา

เพราะเกรงว่าจะแตกจนแหลกไป

ทำได้เพียงปล่อยเธอไปไกลสุดฟ้า

เธอจะมองลงมาทุกคราไหม

ทุกนาทีที่เหลือคือเชื่อใจ

เก็บกอดไว้ในฝันนิรันดร

ขอขอบคุณภาพและเรื่องราวจาก

http://cmpuck.exteen.com/20091104/entry