มัทนา อธิวาสนะ

วันนี้มัทมีเรื่องดีๆมาแบ่งปันค่ะ

เหตุเกิดเมื่อเวลาประมาณ 19.30 น.ของวันนี้ บนรถไฟใต้ดินค่ะ 

มัทขึ้นรถไฟจากสุทธิสารจะไปสามย่านค่ะ ระหว่างที่ยืนเกาะเสาอยู่นั้น ก็มีผู้หญิงคนนึงที่นั่งอยู่ลุกขึ้น

และวางกระเป๋าของเธอไว้ที่นั่งเหมือนกับจองที่ ก่อนจะเดินไปทางประตูรถไฟแล้วไปสะกิดผู้หญิงท้อง

คนนึงให้มานั่งแทนค่ะ

แบบว่า....คนที่นั่งๆอยู่แถวนั้นคงตื้นตันใจไปตามๆกัน

ถือได้ว่าเป็นเรื่องราวความประทับใจที่สุดของวัน และมัทรู้สึกโชคดีที่ได้อยู่ในเหตุการณ์นั้นค่ะ

หลังจากนั้น ผู้หญิงคนที่ลุกให้ก็มาเกาะเสาเดียวกันกับมัทค่ะ ระหว่างนั้นมัทก็แอบชำเลือง...

ผู้หญิงท้องคนนั้นกำลังอ่านหนังสือเล่มนึงค่ะ เป็นหนังสือเกี่ยวกับเด็ก คาดว่าคงเตรียมเป็นคุณแม่เต็มตัว

วินาทีที่ได้เห็นเขาอ่านหนังสือเล่มนั้น...มัทก็ฉุกคิดขึ้นได้ว่า ตอนนี้เราก็กำลังจัดหน้าหนังสือ

เล่มหนึ่งอยู่นี่นา เกี่ยวกับการจัดอาหารให้เด็ก ว่าควรจัดอาหารประเภทใด ในปริมาณเท่าไหร่

อย่างไร ฯลฯ และมัทก็แบ่งเวลาไม่ค่อยจะทัน เลยกำหนดส่งมาเกือบอาทิตย์แล้ว

ต้องรีบปั่น(อย่างมีคุณภาพ)สุีดชีวิตเลยค่ะ

ประเด็นคือ ทำไมหัวข้อเอนทรี่ถึงชื่อว่า ที่สุด...สืบเนื่องจากเหตุการณ์ข้างต้น

ทำให้มัทได้คิดอะไรได้บางอย่าง

1. ต้องมีคนรออ่านหนังสือที่เราทำอยู่แน่ๆ ต้องตั้งใจทำให้ดีที่สุด

(แม้เราจะเป็นแค่คนจัดหน้ากระดาษก็ตาม)

2. ในสังคมอันโหดร้ายนี้ ก็ยังมีเหตุการณ์ดีๆให้ประทับใจที่สุดได้เช่นกัน

3. ตอนนั้นที่ไม่มีใครลุกให้ผู้หญิงคนนั้นนั่ง เพราะเธอยืนหลบมุมอยู่ เพียงเราสังเกตคนรอบข้างสักนิด

เราก็สามารถสร้างความประทับใจที่สุดได้เช่นกัน (คาดว่าคงประทับใจกันทั้งตู้นั้นเลยทีเดียว)

4. เนื่องจากมัทโดนโทรปลุกจากห้องเพื่อไปทำงานที่สามย่าน ..

ในระหว่างที่กำลังหงุดหงิดเป็นที่สุดนั้น

มัทก็รู้สึกขอบคุณคนโทรตาม ที่ทำให้มัทได้เจอเรื่องดีๆอย่างนี้ ขอบคุณที่สุดเลยค่ะ

5. ขากลับ มัทก็ได้เจอกับน้องชมรมและเพื่อนเก่าที่ลาออกไปเรียนคณะข้างๆ 

มัทดีใจที่สุดเลยค่ะ ที่ได้เจอคนคุ้นเคย (ปกติเจอแต่ผู้โดยสารด้วยกัน หน้าตาง่วงๆ)

ถึงแม้ว่าจะเป็นระยะเวลาแค่สามย่านถึงสุทธิสารก็ตาม แต่ก็ดีใจจริงๆ

ไม่น่าเชื่อนะคะว่าแค่เหตุการณ์เดียวจะทำให้มัทคิดอะไรๆ ไปเรื่อยเปื่อยได้ขนาดนี้ (เพ้อเจ้อก็ว่าได้)

ในโลกแคบๆ  ที่เราต่างแข่งกับเวลา แต่ตราบใดที่เราหยิบยื่นน้ำใจให้แก่กัน

และตราบใดที่เรายังมองโลกโสโครกใบนี้ในแง่บวกได้อยู่...เราจะมีกำลังใจตุนไว้สู้กับวันพรุ่งนี้ได้อย่าง

ไม่ลำบากเลยค่ะ

มัทเชื่อค่ะ ว่าเหตุการณ์เล็กๆในชีวิตของแต่ละคนย่อมมีความน่าประทับใจเช่นนี้เกิดขึ้นเสมอ

ขึ้นอยู่กับว่า เราจะให้ความสำคัญกับมันแค่ไหน และเก็บเหตุการณ์นั้นๆมาคิดเพื่อให้อะไรกับชีวิตตัวเองหรือเปล่า

รักคนอ่าน "ที่สุด" เลยค่ะ