มัทนา อธิวาสนะ

กลอนบทนี้แทนนิยามความคิดถึง

จากจิตหนึ่งสู่อีกหนึ่งคำนึงหา

กลอนบทนี้จารด้วยร้อยรอยน้ำตา

ที่หลั่งมาเพื่อจารึกบันทึกกลอน

...........................................

รักไม่ได้หาใช่ว่าไม่รัก

เป็นมากกว่าคนรู้จักผ่านอักษร

สัมผัสถึงความห่วงใยในทุกตอน

ความรู้สึกสะท้อนจนร้อนใจ

โลกคงหมุนเวียนไปไม่หยุดนิ่ง

ทุกทุกสิ่งใช่เปลี่ยนเวียนสมัย

แม้ในทุกนาทีที่ห่างไกล

ความคิดถึงส่งไปผ่านสายลม

ท่ามกลางความจริงสลับกับความฝัน

หมื่นทางตันทำกล้ำกลืนจนขื่นขม

เมื่อเหตุผลปนสลับกับอารมณ์

ความระทมปนสลับกับน้ำตา

.............................................

รักไม่ได้ โปรดรู้ไว้ ใช่ไม่รัก

โลกหมุนสักกี่ครั้งยังรักษา-

ความทรงจำทุกห้วงช่วงเวลา

คงมีค่าเสมอไปกลางใจเรา