มัทนา อธิวาสนะ

หน้าปกจุลสารชมรมวรรณศิลป์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

เทอม1 ปีการศึกษา2552  หัวข้อ "ความหวัง"

ในชีวิตอันแสนสั้นของมนุษย์แต่ละคน ย่อมมีเรื่องราวหลากหลายเข้ามาในชีวิตแตกต่างกัน

ฉันเองก็เช่นกัน

จากเด็กธรรมดาคนหนึ่ง ซึ่งใช้ชีวิตไปวันๆ อย่างไม่รู้คุณค่าก็เริ่มเรียนรู้ว่า

อะไรคือสิ่งที่ตัวเองรัก และอยากจะทุ่มเทให้กับมัน

ฉันเรียกสิ่งนั้นว่า... สิ่งสำคัญ

ชีวิตนิสิตปี3 ที่ง่วนอยู่กับการทำกิจกรรมที่เรียกว่า "ชมรมวรรณศิลป์"

ช่างเป็นอะไรที่เรียกได้ว่า "เกินตัว" สำหรับคนอย่างฉัน

... ใครๆ ต่างก็พูดแบบนั้น

ใช่ ฉันตั้งมาตรฐานชิ้นงานไว้สูง

จะให้ทุกคนทำงานได้มาตรฐานที่ตั้งไว้ได้ย่อมเป็นอะไรที่ "เกินตัว" แน่นอน

แต่ก็ไม่เหนือความคาดหมาย....สมาชิกทุกคนตั้งใจมากที่จะทำให้งานออกมาดี

ทุกคนคอยไต่ถาม ว่าฉันอยากได้สเปกงานแบบไหน

เพื่องานจะได้ออกมาดีที่สุดอย่างที่ "หวัง" เอาไว้

แบบนี้ดีไหม? แบบนี้ล่ะ? แบบนี้ดีกว่านะ เอาไหม?

มีแบบโน้นอีกนะ ทำมาเผื่อ ให้เลือกได้เลย

มา...เดี๋ยวปรับขนาดภาพให้

มา...พี่ไปพักเถอะ เดี๋ยวทำตรงนี้ให้

พักผ่อนบ้างนะพี่

นอนเถอะ พี่เหนื่อยแล้ว

อ้าว...ทำไม่เป็นเหรอพี่ เอา "คู่มือการใช้คอมพิวเตอร์เบื้องต้นไปอ่านไหม?"

น้ำตาซึมเลยทีเดียว

ในการเขียนจุลสารชมรม ฉันคัดทุกผลงานอย่างละเอียดที่สุด 

ต้นฉบับของใครพอแก้ไขได้ก็จะถูกตีกลับให้แก้ ครั้งแล้ว ครั้งเล่า

จนบางครั้งเกือบจะทะเลาะกับนักเขียนก็มี (หรือทะเลาะไปแล้วแต่ไม่รู้ตัวก็ไม่รู้)

นักเขียนแต่ละคนมีอัตตาและอหังการ์เป็นของตัวเอง

แต่ลืมไปหรือเปล่าว่า.. บ.ก. ก็มีมาตรฐานเป็นของตัวเองเหมือนกัน

แน่นอนว่า ฉันรู้ตัวดี

ว่าฉันไม่ได้มีความสามารถถึงขนาดเรียกตัวเองว่าเป็น บ.ก. ได้อย่างเต็มปากเท่าใดนัก

แต่อย่างน้อยในการรวบรวมผลงานที่ฉันตั้งใจคัดสรรออกมาอย่างสุดความสามารถ

ก็ใช้หยาดเหงื่อแรงกาย และหยาดน้ำตาจากแรงใจไปมากโข

ขอพื้นที่เล็กๆ เขียนคำว่า บรรณาธิการ คงไม่มากไปกระมัง

ยากยิ่งนัก ที่จะไม่เลือกผลงานของใครบางคน

ยากยิ่งนัก ที่จะบอกปฏิเสธว่า งานของน้องไม่ผ่านนะ ลองกลับไปปรับปรุงตรงนั้น ตรงนี้ ตรงโน้นมาใหม่

ยากยิ่งนัก ที่จะทำ "หนังสือ" ออกมาสักเล่มหนึ่ง โดยทุ่มเทสุดตัว และหัวใจ...

โลกนี้ไม่มีอะไรสมบูรณ์แบบ... จุลสารวรรณศิลป์ก็เช่นกัน

ฉันเจอคำที่พิมพ์ตกไป 1 สระ แล้วโรงพิมพ์ตีพิมพ์เสร็จแล้ว... แก้ไขอะไรไม่ทันแล้ว

จากคำว่า "หมายราวี" กลายเป็น "หมายราว"

ฉันกินข้าวไม่อร่อยไป 3 วัน

ขอบคุณพี่แตงกวาและน้องเจมส์ที่มาช่วยกันเติมสระให้กับจุลสารทั้ง 500 เล่ม เสร็จเรียบร้อย

ดูสภาพ...

เอาล่ะ ขอนัดสมาชิกชมรมที่หลงเข้ามาอ่านบล็อกนี้ค่ะว่า...

เราจะระดมพลกันไปแจกตามบูธสนพ. ในวันพุธนี้ตอนบ่ายๆ

ไปประกาศอุดมการณ์ของพวกเรา ให้คนหนังสือด้วยกัน

เอาไปแค่ 100 เล่มพอ ... มากกว่านี้ไม่ไหวแล้ว

ไส้แห้งแล้วจริงๆ...

แน่นอนว่า โครงการต่างๆ ไม่ได้รับการสนับสนุนจากสปอนเซอร์ดังที่คาดไว้

ขอบคุณ ร้านต้นกก และทูเดย์ สเต็ก แห่งตลาดสามย่าน ที่สนับสนุนกิจกรรมดีๆ ที่พวกเราตั้งใจทำ

ขอบคุณ ท่านอื่นๆ ที่ปฏิเสธจะให้ความช่วยเหลือ เพราะมันทำให้เราสู้ขาดใจและไม่ยอมแพ้

ขอบคุณทุกๆ ปัญหาที่โหมเข้ามาไม่ขาดสาย เพราะมันทำให้เรารักกันมากขึ้น

ขอบคุณทุกๆ งานที่ประดังเข้ามา เพราะความสามัคคีของพวกเราจะฝ่าฟันมันไป

ขอบคุณ "สิ่งสำคัญ" ที่ทำให้ฉันมีวันนี้...