มัทนา อธิวาสนะ

ฉัน...

เป็นคนหนึ่งซึ่งเงียบเงียบและเรียบง่าย
อาจดูคล้ายเคว้งคว้างกลางความฝัน
อุดมการณ์กินไม่ได้...ไม่ว่ากัน
แค่หายใจเพื่อมันเท่านั้นเอง

ฉัน...

ใช้คำธรรมดา มาวางเป็นกลอนฉันทลักษณ์ง่ายๆ

หวังเพียง "เพื่อสื่อความหมายให้คนอ่านเข้าใจได้มากที่สุด"

ความพยายามอันน่าเศร้าทำเราทรุด

ฉัน...

พยายามเปิดใจให้กับกลอนเปล่า

เผื่อบางทีมันจะถ่ายรอดเรื่องราวได้ง่ายกว่า

ยอมทำทุกวิถีทาง ต่างๆ นานา

ฉันเห็น...

ผู้คนมากมายอ่านตัวอักษร

ในแต่ละตอนต่างมีหลากสีสัน

ในนิยาย มีนิยาม ต่างต่างกัน

แล้วตอนจบของเรื่องนั้น...เป็นอย่างไร?

ผู้คนมากมายอ่านบทกวี

อ่านให้ดี.. มีหลากสีกว่า ..ใช่ไหม?

หรือว่าคุณแค่อ่านผ่านผ่านไป

เข้าใจ-ไม่เข้าใจ ...มันเขียนอะไรของมัน?

ฉันกับบทกวี...

บทกวีคือชีวิต !

แม้ใครคิดว่ายึดติดกับความเพ้อฝัน

แต่มันคือของขวัญแสนสำคัญ

ที่หัวใจของฉันมันคล้องจอง

ฉันยังคงทุ่มเท...

เขียนทุกความฝัน แบ่งปันผ่านตัวอักษร

แม้มันเป็นเพียงบทกลอนน่าเบื่อ

แต่ทุกวัน และทุกวัน ฉันยังเชื่อ

ว่าฉันเจือครบทุกรสลงบทกลอน