กลอนบทนี้ ขอขอบคุณแรงบันดาลใจจากบล็อกของพี่นกบินเดี่ยวค่ะ
ท่านสามารถเยี่ยมชมต้นฉบับเพราะๆ ได้ที่นี่ค่ะ กลอนรักวรรคสุดท้าย
 

“ฉันอยากเขียนกลอนรักอีกสักครั้ง”

แต่ความหลังทำร้ายใจคล้ายเป็นแผล

ดุจดอกไม้สิ้นไร้ใครดูแล

มีเพียงแค่หยาดน้ำค้างในบางคืน

 

 

“ฉันอยากเขียนกลอนรักอีกสักหน”

แต่อับจนไฟฝันไร้แรงฝืน

ภาพทรงจำโถมซัดยากหยัดยืน

จึงกล้ำกลืนกลอนรักหวังพักใจ

 

 

“คงมีใครสักคนให้ค้นหา”

ซับน้ำตาคราวเหงาเศร้าหวั่นไหว

มีไออุ่นคราเหน็บหนาวทุกคราวไป

ดลให้ใจเขียนกลอนรัก... อีกสักครั้ง

 

“ฉันพบเธอในวันฟ้าปันฝน”

พลันท่วมท้นด้วยวรรคทองของความหวัง

ทุกอักษรตัวหนังสือสื่อพลัง

ลบความหลังว้าวุ่น-อุ่นใจนัก

 

“ฉันไม่เคย สักนิด ไม่คิดฝัน”

ใจความกลอนบทนั้นช่างแน่นหนัก

พามือจรดปากกาหวังเริ่มวรรค

“ฉันอยากเขียนกลอนรักอีกสักครั้ง...”

 

------------------------------------------------

ขอบคุณสำหรับการติดตามค่ะ

มัทขอเพิ่มช่องทางการอัพเดททางเฟสบุ๊คด้วยนะคะ

เนื่องจากไม่ค่อยได้เล่น exteen ค่ะ

 

ท่านใดสะดวก รบกวนติดตามได้ที่ Facebook: Athiwasana นะคะ

 

ขอบคุณค่ะ

 

ด้วยความระลึกถึง